"Blasphemy" - Βάλια Κάλντα

Πάει κοντά ένας χρόνος... το Δεκέμβρη του 2010 ήταν όταν αποφασίσαμε ότι ο γλυκός χειμώνας που είχε προηγηθεί ήταν μία θαυμάσια ευκαιρία για να δούμε το χειμωνιάτικο τοπίο στη Βάλια Κάλντα.

Ρωτώντας και ψάχνοντας βρήκαμε μόνο έναν που να είχε επισκευθεί τον ξακουστό δρυμό χειμώνα και αυτός ήταν από τους πρώτους οδηγούς βουνού στην Ελλάδα, οπότε υπήρχε ο φόβος να μας τα παρουσιάζει πιο εύκολα απ'ότι θα ήταν. Κατα τ'άλλα, όλοι το είχαν κάνει άνοιξη ή καλοκαίρι και μας προέτρεπαν να μην πάμε. Η έρευνά μας όμως, μας έδειξε ότι δε θα συναντούσαμε δυσκολίες με χιόνι ή με το αρκουδόρεμα που έπρεπε να το διασχίσουμε κάθετα 3 φορές στη διαδρομή μας.

Μετά από ένα μακρύ νυχτερινό ταξίδι για να φτάσουμε στη Βοβούσα, διανυκτερευσαμε στο Καταφύγιο "Βάλια Κάλντα". Βέβαια.. όχι μέσα.. αλλά σε σκηνές, στα φανταστικά πλατώ κάτω από το καταφύγιο, που ήταν γεμάτο από εκπαιδευόμενους ninja κάποιας βορειοελλαδίτικης σχολής καράτε, οι φωνές των οποίων μας ξύπνησαν... παράνοια

Από εκεί, το επόμενο πρωί ξεκινήσαμε το μονοπάτι που ταξιδεύει παράλληλα με το Αρκουδόρεμα και ο Δρυμός άρχισε σιγά σιγά να μας βάζει στο κλήμα για το τι θα μας περίμενε αργότερα. Σχετικά σύντομα, η διαδρομή άρχισε να έχει ανηφορική διάθεση αλλά επίσης και σύντομα συναντήσαμε το πρώτο μας εμπόδιο, το οποίο ήταν μία βίαιη, πρωτοφανής και ανίερη επίθεση των ASOLO του Δάμωνα στη φτέρνα του. Οπότε, τα αντικατέστησε με αυτά τα πολύ μάχιμα trail running salomon που κυκλοφοούν στην αγορά και συνεχίσαμε.

Δυστυχώς, έχει περάσει αρκετός καιρός για να θυμάμαι ακριβώς χρόνους, ώστε να περιγράψω καλά τη διαδρομή, αλλά αυτό που μπορώ να πω με ασφάλεια, είναι ότι η διαδρομή είναι χιλιοπερπατημένη άνοιξη και καλοκαίρι και υπάρχουν καλές περιγραφές στο hellaspath.gr και στις διαδρομές του πρόσκοπα Σπύρου Πολυζώη . Εκεί θα βρείτε γαργαλιστηκές λεπτομέρειες για το που να κατασκηνώσετε, χαρακτηριστικές τοποθεσίες, τεχνικά στοιχεία της διαδρομής κλπ. Κλείνω την παρένθεση.

Η διαδρομή στη "Ζεστή Κοιλάδα" περνάει  3 φορές μέσα από το Αρκουδόρεμα. Στα 3 περάσματα το νερό είναι αρκετά βατό (σσ. περάσαμε Ιανουάριο) αλλά αν το επιχειρήσετε, να έχετε μαζί σας ένα επιπλέον ζευγάρι παπούτσια (έστω 1 για όλη την ομάδα), γιατί το νερό αυτή την εποχή είναι κρύο. Ναι.. όχι κρυο.. είναι κρύο !   δηλαδή κανείς δεν έκανε τη μαγκιά να περάσει χωρίς παπουτσάκι και όχι παπουτσάκι να ζεσταίνει.. αλλά να προστατεύει δαχτυλάκια!

Στόχος μας ήταν να διανυκτερεύσουμε λίγο πριν το μονοπάτι που ανεβαίνει στην Κορφή Φλέγκα, όπου σχεδιάζαμε να πάμε την επόμενη ημέρα... Δεν είχαμε φτάσει. Πρέπει να είχαμε καμια ώρα ακόμα, αλλά στη συγκεκριμένη εκδρομή φαίνεται κάποιες όμορφες ninjες από το καταφύγιο, ίσως η κόρη του ταβερνιάρη στα Τρίκαλα.. κάποια τέλος πάντων... μας είχε ματιάσει το Δάμωνα και κάπου εδώ άρχισε και ο πυρετός! niiice.. οπότε μία λέξη: Camp!

Το κίτρινο πλαστικό  χωριό μας στήθηκε γρήγορα πριν νυχτώσει και τα κατσαρολάκια άρχισαν να αχνίζουν .  Ο Άρης κι εγώ κάναμε μια διαδρομή σε  πλαγιά εκτός μονοατιού μήπως βρούμε σήμα για τα κινητά. Σκαρφαλώσαμε γύρω στα 300 μ χωρίς κάποιο αποτέλεσμα. Η mini διαδρομή ήταν πολύ χορταστική κατα τ'άλλα αφού στο σημείο αυτό πήραμε μία ιδιαίτερη γεύση του μεγαλείου της Βάλια Κάλντα. Αναρίθμητα θεώρατα Ρόμπολα ήταν πεσμένα στην πλαγιά σαν σπίρτα... κάποια απ'αυτά καμμένα από κεραυνούς, άλλα απλά δεν άντεξαν πια να στέκονται... και ακριβως από κάτω τους, εκατομμύρια νεογέννητα ρόμπολα, καταπράσινα, άρχιζαν να συλλέγουν ιστορίες για να τις μεταφέρουν στους οδοιπόρους, αιώνες μετά... Η φύση στη Βάλια Κάλντα είναι πραγματικά καθηλωτική και η εικόνα αυτή της αναγέννησης μας έδωσε μία καλή δόση αισιοδοξίας.

Το βράδυ ήταν κρύο. Ο Δάμων έλαβε ειδική περιποίηση ωστε να ξυπνήσει καλά. Κάπου εδώ ήρθε η ώρα της ανταμοιβής για το παραπάνω βάρος που κουβαλούσαμε. Μοσχαρίσιες μπριζόλες μαγειρεμένες σε βούτυρο και μετά ρακόμελα! Ύπνο γρήγορα όμως, γιατί πραγματικά η θερμοκρασία έξω δεν ήταν καθόλου φιλική.

Το πρωί, μετά το απαραίτητο καλό πρωϊνό, ξεκινήσαμε για το υπόλοιπο της διάσχισης. Σύντομα αποφασίσαμε ότι δε θα ανεβαίναμε Φλέγκα και αφού φτάσαμε στον "Πυρήνα" του Δρυμού κατευθυνθήκαμε Νοτιοανατολικά  στον δασικό  δρόμο, με στόχο να φτάσουμε στη Μηλιά.

Ο δρόμος μας εξάντλησε. Βρήκαμε επανειλημένα φρέσκα χνάρια από αρκούδες στο χιόνι.. καθόλου καθησυχαστικό ειδικά όσο νύχτωνε... Είχαμε μπροστά μας τουλάχιστον 10 ανηφορικά χιονισμένα χιλιόμετρα μέχρι το διάσελο   (39° 52.152'N 21° 10.293'E).

Το συγκεκριμένο σημείο έχει μείνει στο μυαλό μας σαν κάτι πολύ λυτρωτικό.  Κάπως έτσι έδειχνε φτάνοντας.

Και λέω λυτρωτικό γιατί βλέπαμε επιτέλους σαφή δρόμο, πριν νυχτώσει, ήταν το πρώτο σημείο που βρήκαμε σήμα και τέλος, από εκεί άρχιζε η κατηφόρα. Σ'αυτό το σημείο πήραμε την απόφαση τελικά να κινηθούμε Ανατολικά - Νοτιοανατολικά και να μην πάμε προς Μηλιά, αλλά να βγούμε στο δρόμο που ενώνει τη Βωβούσα με τη Μηλιά. Ο Δάμων αντιμετώπιζε πάλι  περίεργες θερμοκρασίες και έπρεπε να βρεθούμε κάπου ζεστά το συντομότερο. Έτσι, ακολουθήσαμε, βράδυ πια, το δρόμο που σας είπα και συνενοηθήκαμε με ταξιτζή να μας μαζέψει και να μας πάει πίσω στο καταφύγιο.  Το άγχος μας σύντομα δεν ήταν ούτε η νύχτα που είχε πέσει για τα καλά, ούτε  το κρύο, αλλά το ότι βλέπαμε στο χιόνι τα φρέσκα σημάδια κάποιου αρκετά  μεγάλου "σκυλιού"... που εφτυχώς δε μάθαμε ποτέ αν όντως ήταν λύκος, γιατί αν ήταν, θα ήταν ένας και αν ήταν ένας μάλλον θα πείναγε και αν πείναγε και ήταν ένας και λύκος... μάλλον δε θέλαμε να τον συναντήσουμε.

Δεν ξέρω πόση ώρα περπατήσαμε αλλά εν τέλει φτάσαμε στην άσφαλτο και σύντομα μας πήρε  ο ταξιτζής με ένα αγροτικό και μας οδήγησε στο καταφύγιο, όπου πλυθήκαμε, φάγαμε καλά, ζεσταθήκαμε και κοιμηθήκαμε. Την επόμενη μέρα πήγαμε με τα αυτοκίνητα να δούμε το πανέμορφο Μέτσοβο και οι μεν Άρης και Δάμων έφυγαν μετά το γεύμα οι δε Ιπποκράτης, Πολύκαρπος, Σπύρος και Elsa μείναμε για μια άγρια Μετσοβίτικη νύχτα για την οποία δε θα σας πω πολλά πέρα από το ότι συνδύασε lagavulin, κλαρίνα, ένα σαξόφωνο και τον Baby JC! Τέλος, η στάση που κάναμε στα Μετέωρα στην επιστροφή μας χάρισε μερικές ακόμα ανεπανάληπτες εικόνες.

Δύσκολα μπορώ να περιγράψω αυτή την εμπειρία. Διάφορες κακοτοπιές αντιμετωπίστηκαν σωστά και ψύχραιμα. Κάναμε μία αρκετά μεγάλη διαδρομή σε δύο μέρες αντί για τρεις, πολλές φορές φτάσαμε κοντά στην απογοήτευση. Αλλά δύσκολα τα θυμάμαι αυτά. Η κύρια ανάμνηση που έχω είναι να κοιτάζω ψηλά και να βλέπω τα ρόμπολα να τείνουν να ενωθούν στον ουρανό.

marabou

Καλή Χρονιά & Κοιτάμε Ψηλά!

Το κοπή τη πίτα το Λόντσταρ

Υπνόσακος

Έχει περάσει ένας χρόνος από την τελευταία δημοσίευση στο lodestar. Δεν είμαστε αδρανείς, απλά η σκοτούρα των ημερών μάλλον μας έχει κρατήσει μακριά από το πληκτρολόγιο (όχι όμως μακριά από τη φύση). 

Έχουμε δύο πολύ καλές μεγάλες lodestar αποδράσεις έκτοτε, σε Σμόλικα και Βάλια Κάλντα. Σύντομα πρέπει να τις περιγράψουμε εδώ και να ανεβάσουμε και φωτογραφίες. Έχουμε επίσης και δύο καινούργια μέλη στην παρέα τον Jerry και μία μικρή Barracudίτσα!! Έχουμε και αρκετά μίλια στη θάλασσα... ενώ, όλο και κάτι θα ετοιμάσουμε για να μπει καλά ο χρόνος...αρκεί να βρούμε λίιγη έμπνευση, την οποία για την ώρα δείχνει να μας την έχει τσαλακώσει κάπως το 2011. 

Ως τότε όμως σας αφήνω και μ' έναν υπνόσακο στην πλάτη και με το βήμα του ορειβάτη, πίσω στο μέλλον επιστρέφω κι' αυταπάτες πια δεν τρέφω...

Χρόνια Πολλά σε όλους. Τα λέμε εκεί έξω.

Μαραμπού

Τσίτα Γκόα

all 's ready

Lodestar Adventures are Twit.. Twit... Twitting!

Against All Odds

Against All Odds και κάπως έτσι ενάντια σε κάθε πιθανότητα να πετύχει, ξεκίνησε κατά την Πέμπτη η ιδέα για αυτή τη μικρή περιπέτεια. Δύο τρελαμένοι λοντσταρίτες μίλησαν στο τηλέφωνο και έδωσαν ραντεβού την Παρασκευή το βράδυ στην Παραλία Ακράτας.

Το περίεργο είναι ότι αμφότεροι βρέθηκαν στο εν λόγω ραντεβού και αυτό που ακολούθησε ήταν μοιραίο.. ένα γρήγορο διάβασμα του χάρτη και η απόφαση για τη διαδρομή ελήφθη, οπότε, ακολούθησε η προετοιμασία του απαραίτητου εξοπλισμού (ποδήλατα, κράνη, σκηνή, ζεστά ρούχα και εννοείται μαγιώ... γνωστό και ως μα-yo!).

Με το αμάξι λοιπόν ανεβήκαμε ως τη λίμνη Τσιβλού για διανυκτέρευση  όπου και φτιάξαμε ένα γρήγορο βραδυνό μακαρονάκι το οποίο θα συνόδευε ένα καταπληκτικό κρασί (ξεχνώ την ετικέτα αλλά ήταν πράγματι φοβερό!). Όλα αυτά κάτω από το ολόγιωμο φεγγάρι που καθρεπτιζόταν στη λίμνη!

Το πρωϊ με το ξύπνημα, μια γερή ανάσα να ρουφίξουμε τη θέα που περιμέναμε αποβραδίς, ένα γερό πρωϊνό και με το αμάξι φύγαμε για το χωριό Πλατανιάς. Εκεί αφίσαμε το αυτοκίνητο για να κατεβούμε, με τα ποδήλατα πια, μέχρι την παραλία της Ακράτας. Παρακάτω φαίνεται και η διαδρομή από το bikely.com.

Η Διαδρομή είναι συνολικά 30 χλμ. και ακολουθεί από μεγάλο ύψος τον ποταμό Κράθη. Ο Κράθης  ξεκινά να σχηματίζεται από τους καταράκτες της Στύγας και χύνεται στον Κορινθιακό Κόλπο μεταφέροντας εκεί το παγωμένο μυθικό νερό της Στίγας, το οποίο λέγεται πως ξεκινά τη διαδρομή του από τη Βουλγαρία, περνάει κάτω από το Αιγαίο, οι Αρχαίοι έλεγαν πως περνά και 6 φορές από τον Άδη και μέρος του χύνεται στους Καταράχτες που βρίσκονται κάτω από την επιβλητική κορφή του Χελμού.

Με λίγα λόγια... η διαδρομή στο μεγαλύτερο μέρος της είναι κατηφορική. Ίσως να μην προσφέρεται για τον ποδηλάτη που θέλει να δοκιμάσει τις αντοχές του, αλλά σίγουρα είναι ότι πρέπει για να απολαύσεις τις ομορφιές της περιοχής.


Μερικές φωτό από το ένα αλλά γεμάτο διάλειμα που κάναμε, απ'όπου η εκδρομή πήρε και τον εναλλακτικό τίτλο της : "Baguette au Chocolate"

Τα τελευταία 10 χλμ. της διαδρομής, από το χωριό Καλαμιάς και μέχρι την Ακράτα περνούσαν  από πανέμορφα χωράφια με λεμονιές και η πλέον άσφαλτοστρωμένη διαδρομή μας οδήγησε στο "Υψόμετρο 0μ."... στη θάλασσα δηλαδή (τα λέω λίγο απότομα αλλά φταίει που ήδη ετοιμάζουμε την επόμενη ... άντε bye!)

Πάρνηθα - Ποδηλασιόν

Είναι Kυριακή και ο τρελαμένος καιρός μας επιφυλάσει ίσως την πρώτη χειμωνιάτικη μέρα.

Στις 10 ώρα φορτώνουμε τα ποδήλατα στο Vanette (ακόμα και το van έχει γαλλικό όνομα στην περιπέτεια αυτή)και αναχώρηση για Πάρνηθα.

Στο πάρκινγκ του τελεφερίκ μαθαίνουμε ότι οι κουφάλες δεν επιτρέπουν πλέον να μπεις στο τελεφερικ με ποδήλατο... μη χαλάσεις και τη μόστρα στους αλογομούρηδες τζογαδόρους που ανεβαίνουν (ας μην επεκταθώ).

Τέλος πάντων, ανεβαίνουμε ως το πάρκινγκ του "Μοντ παρνέ", απ'όπου ξεκινάμε για Φλαμπούρι. Από τον δρόμο μπαίνουμε στο μονοπάτι που πάει για Μπάφι. Σε μιά ζόρικη ορθοπεταλιά σπάει η αλυσίδα του Πιράνχα, πράγμα που σημαίνει ότι το Φλαμπούρι αναβάλεται και θα πάμε μέχρι Μπάφι τελικά, κι'όσο για την επιστροφή βλέπουμε ... κατηφόρα είναι άλλωστε!

Συναντάμε το μονοπάτι που ανεβαίνει το φαράγγι της Χούνης που από εκεί και πέρα δεν είναι φιλικό για ποδήλατο, οπότε ... αγκαλίτσα... Κάπου εδώ επιτέλους σταματάμε να κινούμαστε και στο καμένο μέρος. Δε θα κλείσουν ποτέ οι πληγές που άφησε πίσω της εκείνη η φωτιά... ακόμα και τώρα μετά η στάχτη είναι παντού στο βουνό.

Φτάνοντας στο καταφύγιο λοιπόν, είναι σα να βρίσκεσαι στην πλατεία κολωνακίου... τίγκα κόσμο να πίνει τα φρεντάκια του στον ήλιο και το καταφύγιο με τόσο κόσμο και φασαρία δεν είναι καθόλου φιλικό ... Τα γνωστά! Παίρνουμε καφεδάκι και πάμε να βοσκήσουμε στο άδειο πλατώ που είναι δίπλα στο πάρκινγκ. Στο μεταξύ όμως ρωτήσαμε αν υπάρχει κανένα εργαλείο να κάνουμε κάτι με την αλυσίδα του πιράνχα (όχι αυτή που τον αλυσοδένουμε.. την άλλη του ποδηλάτου). Το παλικαράκι του καταφυγίου λέει πως είναι ο "ποδηλατάς" εκεί, αλλά έχει πάει για τρέξιμο, οπότε δε δίνουμε ιδιαίτερη βάση και πάμε για κωλοτούμπες στο χορτάρι... Όταν γυρίσαμε τα παιδιά του καταφυγίου είχαν από μόνοι τους επισκευάσει το ποδήλατο, αντικαθιστόντας την αλυσίδα και χωρίς να ζητήσουν κάτι γι'αυτό! Maximum respect! Τέτοιοι άνθρωποι και τέτοιες φάσεις σου δίνουν μία κάποια αισιοδοξία για την(*^&χώρα μας.



Κάπου εκεί αρχίζει η γρήγορη κατάβαση. Μετά από μια απότομη στροφή είδαμε τον Πιράνχα απλωμένο φαρδύ πλατύ στην άσφαλτο, αλλά ο μόνος που έπαθε κάτι από την τούμπα του ήταν ο βράχος πάνω στον οποίο έπεσε... Iron Man...





Πριν το τέλος μπήκαμε στον δασικό δρόμο και κάναμε το τελευαίο μέρος της διαδρομής σε χώμα. Στο πάρκινγκ του Τελεφερίκ, ο Ose έφυγε για να φέρει το αμάξι.


Όσο οι υπόλοιποι συνεχίσαμε την ποδηλατάδα ως την Κηφισιά, ο Ose είχε την τύχη επιστρέφοντας να γίνει μάρτυρας ενός τσαμπουκά ανάμεσα σε δυο αρσενικά ελάφια που παλεύαν άγρια για τα μάτια μιας θυλικάς.


Η μέρα έκλεισε με τζακάδα στου Οse και με την καταπληκτική κολοκυθόσουπα της Elsa!


This is what you'd call a perfect day

“ΣΟΛΟ” ADVENTURE

Μιας και το Lodestar Adventure Team είχε καιρό να δραστηριοποιηθεί, πραγματοποιήθηκε την προ προηγούμενη εβδομάδα μια “Σόλο” Adventure...
Όπως φαίνεται φανερά και από τον τίτλο η εξόρμηση ξεκίνησε από το χωριό Σόλο, εγώ σόλο και σ’όλο το βουνό σόλες φαγωμένες... - x x x -

(Ας το πάρω από την αρχή καλύτερα)
Την Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010 έχοντας απογευματινή βάρδια στη δουλειά, ξύπνησα χωρίς αιτία στις 5:30 π.μ. Έχοντας από καιρό την επιθυμία να πάρω τα βουνά, αποφάσισα να ξεφύγω από την παραλία Ακράτας υψομέτρου 5μ από το επίπεδο της θάλασσας και να κατευθυνθώ ψηλά στα οροπέδια του Χελμού. Ανακαλύπτοντας ξαφνικά ότι τα μποτάκια υστερούσαν από αδιαβροχοποίηση, έχωσα στο πρόγραμμα τη δημιουργική απασχόληση, κέρωμα χωρίς ίχνος πρωινής ηλιαχτίδας. Τελικά ξεκίνησα! Στο δρόμο είδα όλο το εργατοτεχνικό προσωπικό στην αναζήτηση καφέ για να ξεκινήσει βάρδια.

Κατεύθυνση: το χωριό Σόλος 39 χιλιόμετρα από την παραλία Ακράτας, κοντά στη Ζαρούχλα. Κρυφή επιθυμία: Η ανάβαση στα Ύδατα της Στυγός!...

Φτάνοντας μετά από ώρα στο χωριό άρχισα να απογοητεύομαι γιατί η ώρα πέρναγε και δεν έβρισκα το ποθητό μονοπάτι. Είχα αρχίσει να παίρνω απόφαση ότι η εξόρμηση θα είχε μόνο χιουντάϊινγκ... Τελικά μέσα στην απογοήτευση, διάλεξα έναν χωματόδρομο και αυτός μέσα από μια πραγματικά ωραία διαδρομή, με έβγαλε στην αρχή του ποταμού Κράθη και στη σήμανση του μονοπατιού. Η ταμπέλα έγραφε «Μεσοβούνι 1 ώρα», και στην περιοχή υπήρχε μνημείο για τον αγώνα εναντίων των τουρκοαιγυπτίων το 1826. Συμβιβασμένος για μια μικρή πορεία ώστε να προετοιμάσω το έδαφος για επόμενη εξόρμηση ξεκίνησα. Αρκετό έλατο, ποτάμι στην αρχή, πορεία σε κορυφογραμμή και κατάληξη μετά από 1 ώρα, σε ένα μεσόλοφο με ωραία θέα στα Αροάνια.

Εκεί παρουσιάστηκε το δίλημμα ή του γυρισμού ή της συνέχισης για άλλο λίγο ώστε να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για μελλοντική εξόρμηση..... δε ξέρω γιατί διάλεξα το δεύτερο. Η πορεία άρχισε να γίνεται όλο και πιο ελκυστική και τα πόδια πλέον πήγαιναν μόνα τους! Ένοιωσα ξαφνικά η καθημερινότητα της δουλειάς, όπως η λογοδιάρροια από εργοταξιάρχες, οι γκρίνιες και φωνές από εργοδηγούς και οι κρυφοαπειλές από συναδέλφους να χάνονται δια παντός στα βαθιά νερά του Κώκυτου και του Αχέροντα! Η Στύγα είχε φροντίσει από παλιά τα κατάμαυρα νερά της να καταστρέφουν τα πάντα και να λιώνουν οποιοδήποτε μέταλλο, και στη συνέχεια να τα στέλνει στους ποταμούς του κάτω κόσμου. Μερικά νερά της βγαίνουν στην επιφάνεια, αναμειγνύονταν με τα νερά της επιφάνειας και κυλάνε στον ποταμό Κράθη (βλέπε «κίρνασθαι»). ...(δυστυχώς κάποια πράγματα ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια....)
Περνώντας μια διασταύρωση μονοπατιών βρέθηκα να ακολουθώ το τριγωνοκίτρινο μονοπάτι, ώσπου σε ένα δεύτερο μεσόλοφο εμφανίστηκε μπροστά μου η Νεραϊδοράχη με τα παγιδευμένα μαρμαρωμένα κορμιά των Αλάδων γιγάντων. Ξαφνικά το μονοπάτι έγινε μαύρο... ήταν τυχαίο; Ή μήπως η μισητή θεά του όρκου ήθελε να προειδοποιήσει για κάτι.... Από το παλάτι της στα Τάρταρα πηγάζουν τα τρομερά ύδατα της Στυγός στα οποία ορκίζονταν όλοι οι Θεοί. Οι τιμωρία σε περίπτωση αθέτησης του όρκου όταν δεκαετής απομόνωση και στέρηση αμβροσίας

Πλέον είχα φτάσει πολύ κοντά στη πηγή. Νερό, ως θνητός δε θα έπινα, αλλά τα τρομερά μαύρα νερά έπρεπε να τα δω! Έτσι συνέχισα για το τελικό στόχο. Το μονοπάτι άρχισε να αγριεύει επικίνδυνα. Ευτυχώς που υπήρχε και σύρμα ασφαλείας το οποίο και αυτό σε μερικά σημεία είχε κοπεί από καταπτώσεις βράχων.

Μετά από απότομες και δύσκολες πλαγιές με σάρα εμφανίστηκε το Μαυρονέρι! Στα 2100 μέτρα υπήρχαν όντως τα νερά της Στύγας που προκαλούσαν φόβο και τρόμο. Μόνο ένα μέρος των νερών της Στύγας χτυπώντας στα ριζά του βράχου βγαίνει από τον κατάμαυρο βράχο σε μορφή σταγόνων. Αναρριχόμενος ένα ατελείωτο μονοπάτι προς το τέλος, έφτασα τελικά στα ύδατα της Στυγός. Εκεί απολαμβάνοντας την πολύ ωραία θέα, προσπάθησα να ολοκληρώσω το έργο της Θεάς Θέτιδας.

Μετά πήρα το δρόμο της επιστροφής... Με τοκουζμπαλίδια μέθοδο καταρριχήθηκα από το βράχο και στη συνέχεια ακολούθησα το μονοπάτι. Μετά από μισή ώρα συνάντησα ένα Γάλλο οδοιπόρο που έχει πάει σε όλα τα ελληνικά βουνά. Τότε συνειδητοποίησα ότι σε 5 λεπτά έπρεπε να είμαι στη δουλειά. Πήρα από τη σημαία δίωρη άδεια και συνέχισα την κατάβαση. Βοσκός που βρήκα στη συνέχεια μου είπε ότι αυτός δε φοβάται το μαυρονέρι και ότι το έχει επισκεφτεί μέχρι και ο Βασιλιάς Όθωνας.... Διασχίζοντας όλο το κοπάδι του ιδρωμένος, όπως παρατήρησε ο βοσκός... συνέχισα την κατάβαση.

Τελικά έφτασα από εκεί που είχα ξεκινήσει και μετά αφού ξεπλύθηκα στα νερά του Κράθη θέλησα να βάλω τέλος στη σόλο περιπέτεια με πλήρη ανακούφιση.

Αντί επιλόγου:
Δε ξέρω αν θα πρότεινα την “solo adventure” και σε άλλον, καθώς μου επιφύλαξε μια έκπληξη όταν στη προσπάθεια να βρω το κλειδί για να μπω στο αμάξι ανακάλυψα ότι έλειπε και αυτό και το πορτοφόλι και μάλλον ήταν στο δρόμο για τη Στύγα... Ο βοσκός που κατέβαινε, ενώ εγώ είχα αρχίσει να σέρνομαι προς τα πάνω, μου δήλωσε ότι κάτι είχα αφήσει στο μεσόλοφο και ότι το άφησε εκεί ο αλβανός μικρός βοηθός του. Θετικό ότι βρέθηκε, αρνητικό ότι έπρεπε να ξανανέβω. Η Στύγα μου έδειξε λίγο τις διαθέσεις της. Εγώ πήγα στη δουλειά κατά το σχόλασμα… και προσπάθησα να βρω ιστορίες με ένα πορτοφόλι που έχασα και το βρήκε αλβανός...... Την επόμενη μέρα δε μπορούσα να ανέβω ούτε σκαλοπάτι.